زيتون

  

آیت الله طالقانی کلامش شادی و طنزی جوان پسند داشت.

خاطره ای از خانه پدری - ازلینک ابتکارسبز(نویسنده:خانم معصومه ابتکار)

حتما شما هم گاهی برای کسانی که دیگر امکان دیدن آنها را ندارید، دلتان تنگ می شود؛ کسانی که - هر قدر هم که آرزو و تلاش کنید - دیگر در دسترستان نخواهند بود. دیروز یک دفعه دلم برای ساعاتی تنگ شد که پدر خاطراتش را با صبر و حوصله برایم  تعریف می کرد و من خیلی اوقات با بی صبری و بی حوصلگی از آن خاطرات ارزشمند عبور می کردم.

خیلی از خاطرات پدر به دوران مبارزه و قبل از انقلاب باز می گشت. دورانی که در سختی و نا امیدی و با استقامت و ایمان و امید به آزادی و سربلندی ایران گذشت. در خاطرات آن روزگار پدر، مرحوم آیت الله سیدمحمودطالقانی جایگاه خاصی داشت و خود را با افتخار شاگرد او می نامید. آقای طالقانی برای او، ابتدا معلم قرآن بود و بعد در سال های تاریک رژیم شاه در جلسات سخنرانی اش در مسجد هدایت به اسوه مقاومت در مقابل ظلم و جور حاکمان خودکامه تبدیل شد. پدر به مجموعه تفسیر آیت الله طالقانی با عنوان پرتوی از قرآن فراوان استناد می کرد و او را یکی از عالمانی می دانست که با خرافه و تحجر در مبارزه هستند.

پدر می گفت وجه تمایز آقای طالقانی با دیگران روحیه مبارزه جویی اوست.

 در زمانی که صحبت از فلسطین ممنوع، غیرقانونی و جرم محسوب می شد او فعالانه برای کمک به مردم فلسطین تلاش می کرد و پدر با اعتقاد نسبت به اینکه وجوه پرداختی به ایشان چگونه خرج می شود، در این موارد مشارکت می کرد.

به یاد خاطره ای که خودم از آقای طالقانی داشتم افتادم. بعد از انقلاب یک بار پدر از او دعوت کرد که شب تعطیلی را در منزل ما بگذرانند. اواخر شب آقای طالقانی همراه دو محافظش آمد. برخورد او را با خودم که جوانی 18 ساله بودم از یاد نمی برم. به هر حال ایشان آن زمان جایگاه بسیار مهمی را در مجموعه مناسبات حکومتی داشت و به تازگی از سوی امام به عنوان اولین امام جمعه تهران منصوب شده بود، اما متواضعانه و محترمانه با من روبرو شد و در عین حال کلامش شادی و طنزی جوان پسند داشت. از خصایص او ایجاد ارتباط و همدلی با نسل جوان بود.

سر صبحانه رادیو روشن بود و گوینده سخنان آقای طالقانی را نقل قول می کرد. آقای طالقانی هم با خنده می گفت: عجب، این حرف را چه کسی زده؟

من با خودم فکر می کردم چه خوب است مبارزینی که سال ها در قعر سیاهچال های رژیم شاه شکنجه دیدند، امروز به برکت انقلاب و همت مردم می توانند نگاه روشن سخنان جدید خود را برای مردم از طریق تریبون های رسمی بیان کنند، و فکر می کردم خدا کند همیشه قدر این نعمت بزرگ را بدانیم و نگذاریم که این صفا و صمیمیت از دست برود.

آیت الله سید محمود طالقانی در تاریک ترین دوران مبارزات هرگز امیدش را از دست نداد و اجازه نداد که یاس بر او غلبه کند و در اوج پیروزی و موفقیت پس از انقلاب نیز مغرور نشد و قدرت او را نفریفت.

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٠ امرداد ۱۳۸٧ - هاشم فردوئى